Hiçlik Eşiğinde Şiiri - Züleyha Aktaş

HİÇLİK EŞİĞİNDE

Adımı bıraktım kapı eşiğine,
Benliğim çöktü hiçlik beşiğine.
Bir ses çağırdı kalbim içinden içe,
“Gel” dedi, varlığın yükmüş meğer.
🍂🍂🍂
Aynaya baktım, yüzüm değildi,
Gördüğüm suret bana ait değildi.
Ne ben bendim artık ne de bildiğim,
Benliğim eriyip sırra döner.
🍂🍂🍂
Meczup dediler hâlime bakanlar,
Oysa yanışımı bilmez yakanlar.
Aşk ateşini oyun sananlar,
Közün altında neler var görmezler.
🍂🍂🍂
Bir gece çöktüm secdeye sessiz,
Nefsim konuştu, ruhum dilsiz.
Sustum… o an her şey belirsiz,
Sonra bir nur indi içime.
🍂🍂🍂
Malı bıraktım, mülkü bıraktım,
En zor olanı: “ben”i bıraktım.
Bir adım attım kendimden çıktım,
Yolum içime doğruymuş meğer.
🍂🍂🍂
Dünya dediğin bir gölge duvar,
Dokunsan dağılan kuru bir bahar.
Kalbimde açılan başka bir diyar,
Orda ne zaman var ne keder.
🍂🍂🍂
Dağlar sırdaşım oldu gecede,
Yıldızlar secdeye vardı hece hece.
Gözümden süzülen yaş her gecede,
Rahmetle yıkar içimdeki kiri.
🍂🍂🍂
Bir lokma yetti, bir yudum kâfi,
Aşkın ateşi oldu tek şafi.
Yandım sandılar, halbuki afi,
Külümden dirildim içten içe.
🍂🍂🍂
Ne övgü isterim ne bilinmeyi,
Ne makam ne de görünmeyi.
Ararım yalnız O’nu bilmeyi,
Gerisi suskun bir hayal.
🍂🍂🍂
Kimine deli, kimine derviş,
Benliğim çoktan ateşte ermiş.
Varlık dediğin rüzgârla gitmiş,
Hiçlikte buldum asıl cevheri.
🍂🍂🍂
Şimdi susarım, söz ağır gelir,
Kalbim konuşur, dilim eğilir.
Aşk beni yakar ama diriltir,
Ben O’nda yok,
O bende var demişler.

✍️Nûrferah / Züleyha AKTAŞ
Tarih: 13.02.2026 - Cuma Günü.
Saat: 17:17