Hiç Darılma Şiiri - Kasım Kobakçı

Zalimce söz söyleyip, kalpleri kırıyorsun,
İnsanların yüzüne, şiddeti vuruyorsun,
Dostluk bağını kesip, köşede duruyorsun,
Zehrini akıtarak, huzuru bozma yeter,
Kötü sözler sarf edip, yaramı deşme beter.
*
Etrafına bakınca, dostun kalmadı inan,
Sözlerin kılıç gibi, tüm canları hep yıkan,
Gözlerindeki öfke, sel olup dışa akan,
Karanlık kuyu gibi, dipsizdir senin için,
Aydınlığı görmeden, geçiyor koca hiçin.
*
Kalbinin aynası pus, yansıtmaz güzelliği,
Ruhunda taşıyorsun, anlamsız özelliği,
Nefret kusup durursun, içteki pis deliği,
Artık dilini tut, sessizliğe hemen başla,
Sakinliği bulursun, süzülen tatlı yaşla.
*
Geçmişte kalan izler, peşini bırakmıyor,
Söylediğin yalanlar, zihnine sığamıyor,
Vicdanının sesini, kimseler duyamıyor,
Yeter sustur çeneni, etrafı duman sardı,
İçindeki kör öfke, yolları hepten yardı.
*
Sabahları kalkınca, küfürler ediyorsun,
Masum kulları görüp, boş yere eziyorsun,
Kendi karanlığında, amaçsız geziyorsun,
Sonunda yalnız kalıp, mecburen susacaksın,
Geçmişteki günleri, arayıp duracaksın.
*
Sadece gülümsesen, etrafa neşe saçsan,
Şu kilitli kalbini, sevgiye doğru açsan,
Zalimliği bırakıp, buralardan sen kaçsan,
İyilik yapmak varken, kötülük seçiyorsun,
Hayatın baharını, cehennem biçiyorsun.
*
Ağzından çıkan laflar, dönüyor sana elbet,
Bitmek bilmeyen kibrin, getirecek musibet,
Ruhunu sarıp sarmış, karanlık sert kasavet,
Artık son ver kendine, sınırların aşıyor,
Taşıdığın kör nefret, hep bedenden taşıyor.
*
Yazık ediyorsun sen, geçen boş saatlere,
Boyun eğeceksin bil, verdiğin zahmetlere,
Gömüleceksin elbet, şu dipsiz kasvetlere,
Umudum var diyerek, yalanlara sarılma,
Gerçekler yüzüne sert çarpınca, hiç darılma.