Beyaz münzevi sayfam, elimde kırık kalem.
Sessizlik, koynunda ben, içimde koca âlem.
Heybemde güneşler var, gölgemde asi benlik.
Sahraya inen yağmur, gökten gelen esenlik.
Ufukta ay busesi, titriyor deli rüzgar.
Ebabil diyarında, mahzun, ümmi yadigar.
Gökten bir damarsın sen, kalbimin kafesine.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta