Heyula Şiiri - Murat Bekir Alpars

Zifiri bir ruyada, mecnun olup Leylanın
Saçındaki örüğü çözmüş bir şairim ben
İçinde boğulduğum, bu derin heyulanın
Şiirimde resmini çizmiş bir şairim ben...

Onsuz geçen her günü yol gibi kat ettiğim,
Dualarla yakarıp, sabırla aht ettiğim,
Onu unutmak için bin kere ant ettiğim;
Yeminimi sözümü bozmuş bir şairim ben...

Hasret denen çileyi yıkık bir yere asıp,
Şu gönlüme ağladım belki bir ömür susup.
Hayalimde ne varsa, bir bir üstüne basıp,
Ayağımın altında ezmiş bir şairim ben...

Leylimin şu hasreti yüreğime ok diye,
Hicranıma döktüğüm gözyaşlarım çok diye,
Kahrolası yüzümde gülümseme yok diye
Anamı evladımı üzmüş bir şairim ben...

Gövdesinden sökülmüş kırık bir kulp gibi,
Elimde kaldı herşey kaybedilmiş harp gibi...
Herkesten uzaklaşıp münzevi meczup gibi,
Dağları arşınlayıp gezmiş bir şairim ben...

Sevda denen o gülü elimden almadığı,
Dünya neye yarar, Leylimin olmadığı,
Ömür denen sürgünde vademin dolmadığı,
Bu çekilmez hayattan bezmiş bir şairim ben...