Hesabı Bilmeyen Memur Şiiri - Erdem Duran

Masasında devlet, cebinde suskunluk
Kalemi keskin ama yüreği yorgunluk
Rakamlar dizilir önünde asker gibi
Ama vicdan yoksa, hepsi bir eksik gibi
Bir mühür vurur — kader değişir
Bir imza atar — hayat eğilir
Oysa bilmez o kağıdın arkasında
Bir annenin duası, bir çocuğun bekleyişi var aslında
Soğuktur odası, duvarlar dile gelmez
İnsan geçer önünden, ama o görmez
“Usule uygun değil” der geçer bir çırpıda
Sanki hayat bekler sırada, bir sonraki dosyada
Ne bilir açlığın saat kaçta bastığını
Ne bilir umutların nasıl sustuğunu
Hesap der, kitap der, kanun der durur
Ama insanı görmeyen, neyi doğru bulur?
Ey masanın ardında saklanan adam
Bir gün sen de düşersin o dar sokaktan
Bir dilekçe olursun bir başkasının önünde
Ve anlarsın hesabın, sadece sayı olmadığını o günde
Ve o gün geldiğinde…
Ne mühür kalır elinde, ne o soğuk masa
Ne “uygun değil” sığınır dudaklarına
Bir ömür çıkar karşına satır satır
Ve sorar sana hayat:
“İnsanı mı sildin, yoksa kendini mi baştan yazdın?”