Eylül Giderken Şiiri - Şerife Gündoğdu

Kalbimden geçen söylenmemiş sözlerle,
bir şiirin gölgesi gibi
sustu geceler.
Sensizlik büyüdü sessizliğin içinde;
ben seni sakladım
susan hecelere.
Hazan kokusuyla geçti yine bir Eylül.
Penceremde solan akşamlar kaldı.
Sen gittin…
bir türkü sustu içimde,
ama adın susmadı.
Çünkü bazı insanlar
hayattan gitse de
gönülden hiç gitmez.
Bir yangın bıraktın arkanda, bense korların arasında kaldım.
Bazı sevgiler vardır, adı konmaz dilde,
Bir gelincik olur açar, sessizlik şehrinde.
Sen bende
benden fazlasın.
Şiirlerimin arasında
sessiz adımlarla dolaşıyorsun.
Her dizede biraz sen,
her susuşumda senden kalan
bir hatıra var.
Bir ikindi hüznü iner pencereme,
hatıralar usulca dokunur gözlerime.
Mavi bir ışık gibi gecenin içinde.
Bir yağmur sonrası turuncu akşamlar gibi,
Islanır hatıralar gözlerimde sessizce.
Sen gittin…
ama benden hiç gitmedin ki.
Her gidiş
başka bir vuslatın eşiğinde bekler.
Bazı yollar vardır;
gidince bitmez.
İnsan, sevdiğinin gönlünde
yürümeye devam eder.
Sen gittin.
Şimdi ne kalbime sığıyorsun,
ne sayfalara.
Büyüdün…
Öyle büyüdün ki
seni ne şiirlere,
ne de zamana
sığdırabiliyorum.
Sonra anladım…
Meğer bazı ayrılıklar
gitmek değilmiş.
İnsan, sevdiğini
bir ömür içinde taşırmış.
Ve sen,
her Eylül döndüğünde
rüzgârın değil,
kalbimin sesi oluyorsun.