Her Ekim sabahı Şiiri - İlyas Kaplan

Yapraklar dökülürken
Her düşüşte yepyeni bir sonbahar uyanır bende.
Hafifler yüreğimdeki kayıpların ağırlığı,
Göğsümün kuytusunda kanat çırpar turnalar.
Her Ekim sabahı...
Bir göç başlar
Yeniden başlar hayat,

Güneş, süzülüp bulutların arasından,
Dokunur usulca çok eski hatıralara.
Kalp, toprağa değen yağmurla bulur ritmini;
Her nefeste daha derin,
Daha anlamlı bir huzur...
Her Ekim akşamı..
Esen lodosla uyanır uykusundan
Ruhum,

Gitsinler,
Gidenler birer uzak anı artık dünde;
Ağlatırlar bazen beni karanlık saatlerde,
Çekerler maziyi, o kırık aynalara...
Yüzleşirim
Her Ekim gecesi...
Saçlarımın beyazıyla,

Toprak sarılırken ayaklarıma,
Hayallerimi daha derine,
Daha köklü salıyorum.
Yitiyorum adım adım kendi içimde...
Meğer her kayıp,
Yeni bir sonbaharın acıyla açan çiçeğiymiş,
Sessizce
İçimde kök salan.

Gece yarısı çökerken sessizlik şehre,
Yıldızlar bile çekilirken kendi göğüne,
Karanlığın en koyu yerinde demlerim acıyı.
Toplarım dökülen yapraklar gibi kırıklarımı,
Baş başa dertleşirim her damlayla...
Hesaplaşırım zamanla,
Her Ekim gecesi
Ve sonrası.

Gökyüzünü kaplar gri ve asil bulutlar,
Yağmur damlalarını bırakır ıslak kaldırımlara.
Duygularımı aşan,
Sırılsıklam bir özgürlük bu!
Gidenlerin bıraktığı en büyük ayrıntı,
En derin ıstırap bu.
Her Ekim ikindisi,
Kendime dönerim,
Yeniden

Şafak sökerken sisli ufukların ardından,
Adım fısıldanır dağların eteğinden
Arınır ruhum geçmişin tortusunda.
Bu yangından arta kalan her neyse...
Yükselen güneşi selamlarım
Her Ekim sabahı
Bir kuşluk vakti...

Zaman artık sadece bir mevsim değil benim için,
Kutsal bir diriliş,
Yeniden var oluşun,
Sonsuz bir başlangıcın kapısıdır artık.
Bu serin,
Bu efsunlu havalarda
En erken ben uyanırım
Her Ekim sabahı
Bir ezan vakti

Kapanıyor geçmişin perdesi
Yaralarım çiçekleniyor...
Bir dağ rüzgârı esiyor şimdi yüreğimde,
Her nefeste yeniden doğuyorum.
Düşen yapraklara
Yağan yağmurlara tezat
Gidenlere, yitenlere, tüm kayıplara inat;
Her Ekim sabahı...
Bir imsak vakti

redfer