Her bir dil, özlemin ağırlığını taşımakta güçsüz olur,
İnsan bu yüzden, içindeki fırtınayla baş başa kalır.
Özledikçe diner sesi, kelimeler boğazında düğümlenir,
Sensizlik, ruhta tarifsiz bir hüzün gibi yankılanır.
Bazen ölmek için illa toprağa girmek gerekmez,
Canlıyken de can çekişir ruh, yaşam sevinci kalmaz.
Zindan iki hece, Mehmed'im lâfta!
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!
Devamını Oku
Baba katiliyle baban bir safta!
Bir de, geri adam, boynunda yafta...
Halimi düşünüp yanma Mehmed'im!
Kavuşmak mı? .. Belki... Daha ölmedim!




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta