Helebçe Brîna Nemir Şiiri - Hadi Helili

Sibeh zêraye wek sibehên din,
Çiyayên Kurdan di xew re radizan.
Zaro reviyan ber bi dibistanê,
Dayikan nan pêjandin, agir di tenûrê de.

Lê ji ezman ne baran barî,
Ne berf, ne ronahî, ne hêvî.
Ewrê reş, ewrê bêrehm û zalim,
Bêhna sêvê anî, mirin tê de nihînî.

Qîrîna yekem ya zarokekî hûr,
Mabû di nava hewayê de bêdeng.
Dêya wî dest avêt, lê ling negeriyan,
Çav tarî bûn, dinya geriya, erd ket bin lingan.

Bavek li derî rawestiyabû,
Çav li riya xilasî, li çiya bûn.
Lê rê venedibû, dergeh venedibû,
Tenê dûman hat, tenê bêdengî ma.

Zaroka di hembêza dêya xwe de qerisî,
Mêrik li ber mala xwe ket, nemabû deng.
Pîrejinek bi destên xwe yên qerisî,
Ezman girt, lê ezman bersiv neda.

Kolanên Helebçeyê bûn wêneyên bêdeng,
Wêneyên janê, wêneyên şermê.
Ne şer bû ev, ne jî ceng bû,
Ev fermana mirinê bû, biryara bêdilî.

Wey Helebçe, te çi dît wê sibehê?
Kulîlkên te hêj vebûnê bûn êdî,
Lê berî vebûnê hatin şewitandin.
Berî dengê çûkan, bêdengî hêwirî.

Bêhna biharê hat, ne ji kulîlkan,
Ji kîna mirovên bêbext hat.
Ji destên wan ku zaro ji bîr kirin,
Ji dilên wan yên ku mirin jê re sivik hat.

Em dizanin, Helebçe, em dizanin,
Hem hejmara wan çûn, hem hejmara wan man.
Lê hejmar têrê nake ji bo êşa te,
Ji bo her canekî, dinyayek wenda bû li wir.

Her zaro cîhanek bû bi xwe re,
Her dayik bihiştek bû ji bo zaro.
Her bav çiyayek bû ji malbata xwe re,
Wê sibehê çiya, bihişt, cîhan hatin xwarê.

Dîroka me li ser kevir hat nivîsîn,
Bi xwîna wan ku dengê wan hat birîn.
Bila ev deng carek din bilind bibe,
Bila ev xeber bigihêje her dilî.

Ne ji tolhildanê em dibêjin,
Ne ji nefretê em qîr dikin.
Ji bo ev şev carek din neyê,
Ji bo zaro bi aramî hişyar bibin.

Wey wax, Helebçe, wey wax,
Tu ne tenê navê bajarekî yî,
Tu birîna kûr a mirovahiyê yî,
Tu nîşana zalimiya mirovê bêbext î.

Lê tu nîşana jî yî ku em jibîr nakin,
Ku ziman dimîne laş her çûye jî,
Ku kilam zindî ye bêdengî hatibe jî,
Ku Kurd dimîne dinyê her hilweşiyabe jî.

Helebçe, Helebçe,
Navê te di devê me de tûj e wek şûr,
Şîrîn e wek hêsra dêyekê,
Giran e wek çiyayên Zagrosê.

Em ê her bibêjin navê te,
Di stranan de, di hêsran de,
Di çavên zaroyên xwe de, di xewnên xwe de,
Helebçe, tu nemirî, tu her bijî!

Bila aştî bê, bila ev şev neyê dîsa,
Bila zaro azad mezin bibin, dayik û bav kal bibin.
Bila kulîlkên Kurdistanê bêxof vebin,
Bila bêhna wan bêhna jehrê nebe.

Bila sibeh sibeh be, ne cenaze be,
Bila roj ronahî be, ne agir be,
Bila Helebçe dawiya êşê be,
Bila piştî Helebçeyê tenê jîyan be!