Heba Nada Şiiri - Dursun Özden 3

heba nada

kar ile kor sevdalandı-o andı, kor dondu-kar yandı
filistinli çocuklar, misket bombasını oyuncak sandı
tek silahı sapan taşı; kıldan ince, kılıçtan keskindi

şafak alaca karanlığında-gökte yıldızlar kayboldu
adres taşını arar iken; o deniz duvarına yaslandı
taş yürekli faşist cellatın sireni, günahkar tufandı

ve o; vahşi, kan emici, kağıttan kaplandı
ağlama duvarını öpen cin, sinsi kötülüktü
mescidi aksa'ya sığınan, cesur çocukların
o kutsal toprağa damlayan al kanı, ılık-ılıktı

"ey insanlık-iyi uykular!” diyerek-isyan eden
gazzeli can, şair ana, ah! sevgili heba nada
ilk dizesi-son nefesi, bir damla akdeniz oldu
kaynağına aktı aktı; gömütlük, son sığınaktı

insanlık çıldırmış-kudurmuş olmalı-aşk ıraktı
zeytin dalına baktı ve kutsal kitaplarını yaktı
kanayan barışa, yeşeren umuda şarkı yaktı
“ah! meryem, meryemim; hani meryeme…"

dursun özden