gecelerin adamıyım ben
geceleri
kuru gürültülerden uzak
sokak köpeklerinin
seslenişlerine
bir o kadar aşinayım ki
hiç bir şeye değişmem
hayvan sevgimi
evet aslında ben
insanların değil
onların arkadaşıyım
onların sevgilisiyim
onlardır benim can yoldaşlarım
onlardır benim can dostlarım
onlar değil mi
hep hor görülen
itilip kakılan
onlar değil mi
sevgi ve minnetlerini
bazen iniltilerle
bazen şarkılarla
dile getiren
bizimle konuşan
benim gibi onlar değil mi
bir el uzatıp
tutulmaya muhtaç olan
dağlarda taşlarda
göl , deniz kıyılarında
sizinle koşup
sizinle oynayan
sizin onları değil
onların sizi
yanlarından ayırmayan
onlar değil mi
zaman zaman gözyaşı döküp
ağlayan
insanların timsah göz yaşlarına
inat
gerektiğinde tuvaletlerini
saatler günler boyu tutup
sizi hoşnutsuz kılmayıp
hadi artık parka gidelim diye
gözününüz içine bakan
her hangi bir sakarlığınızı
her hangi bir teklikeyi
önceden sezip
gerektiğinde tüm vücunu siper eden
onlar değil midir
sizi gerçekten de kollayan
sizi on
on iki yıl
yani yaşamları boyunca
seven
size saygı duyan
şimdi bir bakın etrafınızdaki insanlara
ters bir durumda
kim sizi tek başınıza bırakmayacak
kim size gerçekten de sevip
iyi gün kötü gün farketmez
kim sizin gerçekten de
dostunuz olacak
Kayıt Tarihi : 26.06.2026 17:54:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!