Hayırlısı Şiiri - Faruk Yaşa

“Hayırlısı,” demen
aklıma geldi birden.

Ne uzun bir kelimeymiş
aslına bakarsan.

Açıp baksan
hayatın sözlüğüne;

ne sevgiler,
ne kanamalar,
ne hasretler,
ne bekleyişler,
ne yaralar,
ne acılar,
ne umutlar

sığmış o tek kelimenin içine.

Hayırlısı be…

Şimdi biraz
anlıyorum seni.

Sen de anla beni.

Uzatırım bazen cümleleri,
bazen hiç konuşamam.

Kekelerim.
En kısa kelimeyi bile
tekrarlar dururum.

Çünkü bazı yerlerim
konuştukça kanıyor.

İçim yangın yeri;
bir yanım çıkıp gitmek,
öteki yanım
oturup sabaha kadar
sana kendini anlatmak istiyor.

Belki biraz delilik bu.

Ama söyle bana:

bu dünyanın en güzel sözlerini
biraz da
deli dediklerimiz söylemedi mi?

Sen konuş.

Aynı kelimeye
dönüp dönüp gelirsen
bilirim;

orada bir yaran vardır
ve adını söylemeden
geçmek istiyorsundur.

Konuşuruz.

Gerekirse
sabaha kadar
deli deli.

Ben mi?

Yapamam bazen.
Anlatamam.

Çünkü o kadar çok anlattım ki
kendimi…

Biliyorum,
sen onlardan değilsin.

Ama insan
bir süre sonra
kendisini dinleyenden değil,

anlatıp da
anlaşılamamaktan korkuyor.

Belki bu yüzden
benim de en uzun kelimem
artık:

“Hayırlısı.”