Hayatla Kavgam Şiiri - Zühre Türkeli

Hayatla kavgamda daha neler öğreneceğim bilmiyorum. Her düştüğümde "tamam, bu sondu, artık bitti" diyorum ama hayat, dizlerimde derman bırakmayan yeni yokuşlar eklemekten hiç vazgeçmiyor. İnsanın bedeni değil de doğrudan doğruya ruhu görünmez yüklerden bükülür ya hani; işte tam da öyle bir eşikte, tek başıma duruyorum. Gözümden süzülen bir damla yaşı bile kimseden medet ummadan, tek başıma siliyorum. İçimdeki o yangınları söndürmeye çalışırken geriye sadece sessiz bir avuç kül kaldığını anlayalı çok oldu.
​Kalabalıkların ortasında geçip giden günlerin ardından, gece o soğuk ve dilsiz yüzünü gösterdiğinde yine kendimle, kendi iç sesimle baş başa kalıyorum. Yıllardır sırtımda taşıdığım bu ağır heybede kaç kırgınlık, kaç yarım kalmış umut var, hesabını tutmayı çoktan bıraktım. Kader dedikleri bu bitmek bilmeyen sınavda daha kaç viraj döneceğimi, ayakta kalmak için kaç kez daha kendi içime tutunacağımı bilmiyorum. İnsan zamanla dertlerine değil, o dertleri susarak taşımaya alışıyormuş.
​Yine de her şeye rağmen, göğsümdeki bu derin sızıyla sabahı karşılamak, dimdik durmaya çalışmak bu acı hayatın bana öğrettiği en büyük ders oldu. Ben eksildikçe hayat üzerime geldi; ben sustukça yankısı daha da büyüdü. Ama biliyorum ki bu kavgada kaybettiğim tek şey gençliğim ve saf umutlarımdı; gururum ve ayakta durma gücüm ise hala benimle.