sevgisizlik nöbetlerinde
insana küstüm sessizce
tekrarlanan sevgisizliklerde
hayatın ironisindeydim yine
kimi zaman, daraldı gönlüm ve lâkin
hüznü sildi hayatın ironesindeki ömrüm
sevdi dünyayı olduğu gibi
Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta