bir bakıma uyum içindeyim bu dünyayla.
ama ya ben fazlayım, yada bu dünya fazla bana.
yani bir yerlerde kopukluk var..
ama herşeye alışıyor insan.
öyle büyük beklentilerim yok hayattan.
olduğu gibi kabullenmem hiçbir şeyi
ama yine de küçük bir ışık vardır içimde.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta