Ne hayatlar yaşadık, ne hayatlar gördük
yıkılmadık hep dik durduk, sarsmadı hiçbir fırtına
sanki ezelden boynumuza yüklenmiş bu vebal
hep başkası için mi yaşadık veya yaşattık
her saniye sona bi adım daha yaklaştık
ölüm muhakkaktı ölüm mutluk
emanet aldığım her nefeste son durak
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta