Hayalim Şiiri - Mahmut Kasapoğlu

Ey gönül sahrama düşen serabım
Sinemde yanan kor, bak kül oldu gel
Bir hançer gibisin saplı bağrımda
Gözümün çeşmesi kanla doldu gel

Kapında kaç kara zemheri yattım
Bir vuslat uğruna dünyayı sattım
Gençliğimi yola harç diye kattım
Bir bahar beklerken ömrüm soldu gel

Aynaya bakınca yabancı gördüm
Kendi tabutumu peşimde sürdüm
Kendi gülüşümü kendim söndürdüm
Saçlarımı bir bir hicran yoldu gel

Gecenin koynunda ay da kırıldı
Göklere kapkara örtü sarıldı
Taş kesmiş yüreğim yine yarıldı
Yastığım zehirli yaşla doldu gel

Görenler sanır ki hâlâ yaşarım
Gülüp de içimden sel sel taşarım
Gölgemi sırtlanıp yollar aşarım
Nefes alıyorum, gönlüm öldü gel

Firakın çölleri uçsuz bucaksız
Bir güz ağacıyım kuru, yapraksız
Kanadım kırıldı, kaldım kucaksız
Ayrılık dediğin dönmez yoldu gel

Sevmek suçsa, söyle: İlk suçlu benim
Sağken giydirdiğin sevda kefenim
Sensizlik içinde çürür bedenim
Hasretin ömrüme pranga oldu gel

Bir mezar sükûtu çöktü evime
Bir ayaz işledi ta iliğime
Dağlar bile ağlar benim halime
Dört duvar figanla, ahla doldu gel

Bilirim gelmezsin, yine gel derim
Yoluna kurbandır bu can, bu serim
Sen benim bağrımda kanayan yerim
Adın son nefeste dilde soldu gel

Ölürsem kimseler ağlamasın, yâr
Mezarım dar olsun, sevdam değil dar
Taşa şöyle yazın: Bir hayali var
Bekledi, bekledi, sonra öldü gel