Hayal Şiiri - Hasret Bekçisi

Günlerden bir eylül akşamıydı
Işığı kapatmış
Sevdiğim güzeli düşünüyordum yatağımda
Birden azap çekercesine gıcırdayarak açılan kapının ardında
Heykel gibi donmuşcasına duran bir beden
Yüzünde müthiş bir karanlık ve heybetli bir duruş
O heybetli duruşun arkasından ince narin bir ses
Bende seni seviyorum diyordu
Sesinden hemen tanıdım onu
Bu oydu
O ölümüne sevdiğim güzeldi bu
Onun o sütten beyaz yüzünü karanlıktan kurtarmak için
Yatağımdan bir fırtına gibi fırlayıp ışığı yaktım
Gördüm ki görmez olsaydım keşke
Ne kapı açılmış ne de o gelmiş
Meğerse gördüğüm bir hayalden ibaretmiş