İnsan bazen;
unutulmuş bir şiir gibi hisseder kendini.
Ya da tozlu raflara kaldırılmış,
duygusal bir roman.
Hatırlanmak ister.
Okunmak ister.
Anlaşılmak ister.
Sonra biri çıkar;
şiir oluşunu hatırlar,
kitabının tozunu üfler usulca.
Belki de,
yarım kalmış cümlelerini sessizce tamamlar.
İşte o an anlarsın:
Hatırlanmak güzel şey.
Ve insan,
hatırlandıkça insan…
Kayıt Tarihi : 29.07.2026 01:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!