Hatıran Yeter Şiiri - Orhan Ertürkmen 2

Bilinmedik bir hüzün,
Karanlık kalmış sana dönük olmayan gönül yüzüm.
Bir tarafım hasretlik.
Anladım ki sana varan yolda adımlar eksik.

Aradım...
Her şehre Medine denmezmiş degil,
Yalancı sevdaları sen biliyorlarmış değil.

Ya ne olur çağır, geleyim yanına;
Ya da hatıraların yankılansın "Levlâke Levlâk" kulaklarıma.
Yâd edeyim Makam-ı Mahmûd ödüllü hayatını.
Ya da sen hep gel rüyalarıma.
"Amel edilmez." deseler de amele olayım.

İzin ver geleyim; olsa da dünyevî maniler benim tarafa.
Sen göreceksin ya!
Affa uğrarım umuduyla bileyim.
Göreceksin umuduyla selam vereyim.
Sesin geliyor gibi olsun kulaklarıma.

Yâd edeyim yâdını.
Döndüğün yerlerde döneyim.
Yazılar yazılsın seninle ilgili gönül duvarlarıma.
Kaybolmasınlar için sana giden yollara levhalar dikeyim.
Sensiz geçen ömürlere eksiler çekeyim.
Olmadı, Ömer; sesin verilir gibi olsun kulaklarıma.
Ve ben pay alsam hikmetinden.
Benim sürüklerken beni uzaklara;
Sen rüyalarda bile ismet.
Ne olur, beni en güzelin yoluna cezbet.

Yaşadıkların anlatılsın, ders olsun; hatıran ise hatıralarım .
Yaşatılsın; yaşam veren,hayata hayat olsun hatıraların.
Ve ben sonsuzluk eksikliği yaralarıma,
Şifâ-yı şerif olan hayatını yeniden süreyim.
Hatıran yeter yâ Resûlallah, hatıran yeter, diyeyim!