Hatıran Şiiri - Halil Kumcu

Bak, gördün mü, ayrılık ayı geldi?
Yaşlı bedenime yağar hatıran.
Pazartesi günü, ayın beşiydi,
Kemiklerin kadar sağır hatıran.

Hayaller kadar uzaktasın şimdi,
Hâlâ gözlerim yaş tutar, dinmedi.
İhtiyarlık renginde bir melodi,
Bin bir parçaya bölündü hatıran.

Bu günlerde dilim bir türkü yakar,
Kalp susarsa, bu can bedende yanar.
Zihnimde derin bir yara bakışlar,
Hesapsız yanıp tutuşur hatıran.

Bir sen değilsin ki gidip dönmeyen,
Bir ayrılık şarkısında yeniden…
Kırgınlıklar içimde, kor gibiyken,
Yalnızlık resmi çizdirir hatıran.

Her gidiş, acı bir parça koparır,
Sesin, kulaklarımda yankılanır.
Derin, koca bir boşluk ayaklanır,
Bir yüzde, nefessiz kalır hatıran.

Toprağa düşüren sözün acısı,
Türkülere dizilen kalp sancısı,
Alnıma kazınan ecel yazısı,
Közde yazılır, har olur hatıran.

Halilî der: Aklım sevda yolunda,
Yine suskun bir duanın ucunda…
Ne bir bahar biter sensiz şuramda,
Ne küllenir, ne de söner hatıran.

📍Şair Notu: Bu şiir, geride kalan bir hatıranın nasıl diri kaldığını, zamanın akışına rağmen nasıl can yakıcı bir sıcaklıkla içimizde yanmaya devam ettiğini anlatır. "Hatıran" şiiri, sadece bir kişiyi değil; bir dönemi, bir duyguyu, bir gidişi temsil eder. Her dize, geçmişe dönük bir dokunuş; her kıta, kalpteki bir sızının ifadesidir. Kaybın ardından gelen sessizlik, bazen bir türkü olur dudakta, bazen bir yara gibi açılır bakışlarda. Bu şiirde, yaş almış bir yüreğin içli sesi vardır. Hayat, ayrılıklardan oluşan bir şarkıya dönüşürken; hatıralar, suskun birer har olur, köz olur. Halilî mahlasıyla kaleme alınan bu dizeler, unutulmayan bir ismin değil, hiç unutulamayacak duyguların izini taşır.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Türküler, söyleyemediklerimizin acılı gölgesidir.
•Hatıralar, suskunluğun konuştuğu yerdir.

12 Nisan.2013 / Saat: 21:00 / Cuma / Bartın