Hatice Bulut 2 Şiirleri - Şair Hatice Bu ...

Toprağımda yeşer Ormanımda kaybol Nefesimi solu ve Hayatla dol Yaşa beni, yaşa bende Yaşa ki varlığım anlam kazansın Yaşa ki gözlerimin önünde Siyahla savaşımı gökkuşaklarım kazansın Düştüm düşüyorum kör kuyularıma Yine baş başayım karanlığımla Gözlerini kapat, korkma Dağılmış saçlarıma, morluklarıma öyle bakma Neşem var, içimde de hüznüm Bu akşamüstü de çalıyor Teoman, Müslüm Balkonumda otururken hayata küstüm Bir amacı yok mu şu canımın?

Ruhum bir kuş Uçar sana gelir Durma bedenim koş Bu his sana fazla gelir Gözlerimde bir buğu Yanımda bir kalp Dudaklarımda başka dudaklar Bu his sana fazla gelir Açamam gözlerimi Açarsam ağlarım Ne yanımdakini görmeye tahammülüm var ne yanındakini Bu his bana fazla gelir

Yolda olmak Arzulanan bulmak değil, aramak Kendi kendine, kendine varmak Kimse yokken de var olmak Karaladığın her dizeden Küstüğün herkesten Arkanda kalan kötü anılardan kaçmak Ama hepsinden birer parçayla yaşamak

Sönmüş mumun isi Odamın açılmayan perdeleri Zihnimin katran karası Ekmeğimin helal parası Ne zaman açtığımı unuttuğum şarkımsın Kalbimi kırarsın diye İçimdeki boşluğu doldurmaz Boşluğumu gösterip Yakarsın canımı diye Kendime yetemediğim gibi sana da yetemezsem diye Umarım yarı yolda bırakmaz Kollarını açıp beklediğin insanlar Umarım çok koşmazsın arkalarından Çünkü benim ayaklarım su topladı Nereye gittiğimi bilmeden koşmaktan Hayalin dağıtmış yatağımı Parçaların kafamın içine dağılmış Nereden başlayacağımı bilemedim toplamaya Toplaya toplaya ben dağıldım Sen diye diye ben kalmadım Esen yellerde bul istediğini Yürüdüğün yollarda bul Seni büyütmeye yetmeyen yıllarda bul Benim olmayan kollarda bul Bulduğun mu yetecek, bildiğin mi?

Alışırsın suyun altında nefes almaya Alışırsın belki de nefessiz kalmaya Alışırsın ötekine, berikine Doğduğun hastanede ölümden dönersin Yine de kahkahaların yankılanır koridorlarda Herkes şaşırır vakanın sen olduğuna Bitti mi kabuslar Buz gibi uykusuzluklar Buldun mu kaybettiğin benliğini

İşte burdayım Tam karşında Bi şeyler diyebileceğin uzaklıkta Ama mesafeler çok fazla İkimiz arasında Gözümün görmediği yıllar Gözümün görmediği kollar Belki de bu gönül böyle katlanacak İkimize bir hayat İkimize bir kabahat Değer sana mahkum olmaya İkimize bir hayat İkimize bir beraat Yeter bana masumca bakmana

Yağmurlu sokaklarıma Çamurlu yollarıma Ihlamurlu bahçelerimin koynuna Bir tohum gizledim Kaybolan hislerimin arasına Kızıla çalan guruplara Kollarına, yabancılaşan kollarına Bir tohum gizledim Koş, durma koş nefesin durana kadar Bir roman yazmaya başla Alfabeyi unuttuğunda gelsin sonu Doldursun yüzünü kırışıklar, ruhunda yanıyor bak ışıklar Ara ver biraz hayata ama kaçma Pes ettim diyorum Ama sen bana bakma Çünkü ben her yere bir tohum gizledim