Hasret Şiiri - Can Uygun

Herkes bir şey istedi
Kimi sesini,
kimi sabrını,
kimi gülüşünü,
kimi de hiç bitmeyecek sandığı gücünü.

Bir tek kimse dönüp de
“Sen nasılsın?” diye sormadı.

Sen de alıştın zamanla,
omzuna yük koyanları taşımaya.
Kırık taraflarını saklayıp
sağlam görünmeye.
Gece olunca dağılıp,
sabah olunca yeniden toplanmaya…

Öyle yoruldun ki hasret

Artık uyku bile uğramıyor gözlerine.
Yastığın başını koyduğun yer değil,
düşüncelerini susturmaya çalıştığın bir savaş alanı oldu.

Herkes uyurken
sen yarım kalmış cümlelerinle konuşuyorsun.

“Acaba yetişir mi?”
“Acaba kırılır mı?”
“Acaba ben olmazsam ne olur?”

Diye diye tüketiyorsun kendini.

Kimse bilmiyor…

Güçlü görünmenin ne kadar ağır bir ceza olduğunu.

Kimse bilmiyor…

Bir kadının bazen ağlayacak bir omuz bulamadığı için
gülümsemeyi seçtiğini.

Sen yağmur altında kalan bir çiçek gibisin Hazal.

Kimse üşüdüğünü fark etmiyor,
çünkü hâlâ dimdik duruyorsun.

Ama ben biliyorum…

Bazı geceler,
içinden sessizce kaybolup gitmek geliyor.

Kimseye yük olmadan,
kimseyi üzmeden,
sadece biraz dinlenmek istiyorsun.

Bir günlüğüne bile olsa
kimsenin senden bir şey beklemediği bir dünya…

Bir günlüğüne bile olsa
telefonun çalmadığı,
sorunların seni bulamadığı,
kalbinin nöbet tutmadığı bir gece…

Çünkü sen yoruldun hasret

Herkes için güçlü olmaktan,
herkes için ayakta durmaktan,
herkes için savaşmaktan yoruldun.

Ve bilmeni isterim…

Bazı kadınlar sessiz ağlar.

Öyle sessiz ağlar ki,
gözyaşlarını kimse görmez.

Ama en büyük savaşları onlar verir.

Sen de onlardan birisin.

Eğer bir gün kimse seni anlamazsa,
aynaya bak.

Orada yıllardır kimseye belli etmeden savaşan,
düştüğü yerden tekrar kalkan,
kırıldığı halde insanları kırmamaya çalışan
koskoca bir kadın göreceksin.

Ve o kadının adı;

Ne yorgunluk olacak,
ne yalnızlık,
ne de gözyaşı…

O kadının adı,
Hasret olacak.