Çocukluğumu Geri İstiyorum
Mutluyduk biz, kuzu güderken kırda,
Yemeğimiz pişerdi, teflon değil bakırda.
Cennet huzurunu bulurduk, kuru bozkırda,
Nerede benim o mutluluğum, geri verin.
Çöl yoktu Leyladan önce,
Mecnundan önce
Ateş yakmazdı seveni.
Çöl Leyladan öğrendi sevmeyi
Çatladı taşlar kum oldu.
Çok dağıttık bu aşkı çok
Biraz mehtaba
Biraz ormana çamlara
Biraz göle
Biraz dağlara
Dağdaki taşlara
Çok Sevdim Diye Karamanı
Çok sevdim diye Karamanı
Çok kıskandın biliyorum.
Oysa ben Karamanı
Sen varsın diye sevdim.
Çok uzun bir hikaye idi bizimki,
Çok uzun ve çok içli.
Şimdi artık
Hiç yaşanmamış gibi,
Kaf Dağının ardında gizli.
Çok Yaşa Uyanış Gazetesi
Uzun yıllar önce, bir Uyanış başladı Karaman'da,
Toplumun, bir çıkış noktası aradığı bir zamanda.
Tarih, kültür, medeniyet beşiği şehre ışık oldu,
Çöller Sıcak
Çöller sıcak, kar ve buz soğukmuş,
Ateş her şeyi yakar, su insanı boğarmış.
Güneş her sabah doğudan doğarmış,
Yokluğunda, tüm bunlardan bana ne.
Çoluk Çocuk
Çoluk çocuk ile eyleme pazar
Arpa alır ambardan buğday yazar
Ölüyorum desen anlamaz halden
Kazmayı alır da bir mezar kazar
Çöplüğünden otlandığın şehre, sen kadı olamazsın
Altını kirleten fikirsiz aklına, sen dadı olamazsın,
Eder değerinin yüz katını verdi bu toplum sana;
İnsansın, uğraşma, şeytanın Karaman kanadı olamazsın.
Ne cüsseli insanlar gördük
Dağ gibiydiler…
Bir karanlık çukura girdiler
Şimdi kara yerdeler,
Bilinmez ne haldeler.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!