Haremlik selamlık günlerden geçiyorum umut dolu yarınlar kôşe bucak uzaklaşıyor helal değil bana, mutluluğun ellerinden tutmak istiyorum sarmak doyasıya kaç gôçlerden yanına varamıyorum, aynı odada toplandık dertlerle ônümüzde duvardan perde arkasında yaşama sevincim var, fısıltısını duymaya çalışıyorum susuyor konuşmuyor sesi sedası haram bana.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta