Bir cihan harbi tutuşur yüreğimde heyhat
Karanlık ortasında ışık, kör eder nankör gözlerimi
Ortada kalmış cenazesi, avcısını bekleyen serçe hali
Çırpınıyorum, aldanıyorum, zehir zukkum kusuyorum
Bir cihan harbi tutuşur dilimde heyhaat
Sözlerim acı, dilim bahtsız, dinlemez olmuş kimse beni
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta