Hanifi Kara Şiirleri - Şair Hanifi Kara

NÂMERDE MUHTAÇ ETME

Habîb’ine ümmet et, beni kulluktan itme
Sen Ganî’sin yâ Rabbi, nâmerde muhtaç etme…

15/05/'10

NE DERSİN?

Bu aralar kalbim ne çok üşüyor
Kansızlık mı, sensizlik mi ne dersin?
Sarhoş gibi sağa/sola yalpalar
Aşk rotası, yönsüzlük mü ne dersin?

ÖLSE DE ÖLMEZ

Teşhis ile birlikte, soru doğru olmalı
Bil ki yanlış sorunun, doğru cevabı olmaz.
Tecrübe ile sâbit, söylemeye ne hâcet
Gel boş yere uğraşma, delikse çuval dolmaz.

OLMAZSA OLMAZ
.
“Eğitemediğin kişiye bilgi yüklemek,
hırsıza merdiven dayamak gibidir.'
.
İnsanın iç dünyası iyi ve kötü duyguların harmanlandığı bir yerdir. Orada her şey barınır tıpkı orman gibi.

ÖR BENİ

Aşkın iğnesiyle mâhir elinle
Ger gergefe dizlerinde ör beni.
Ne olursun ey gönlümün sultanı!
Sıkı sıkı kollarınla sar beni.

PARALEL YAPI

On yedi, yirmi beş Aralık ile
Can evime, kurşun sıktı duydun mu?
Bize tuzak kurdu, arkadan vurdu
Hısım dedik, hasım çıktı duydun mu?

RÜTBE-İ AŞK

Gönül, gönlü sevmiş ise
Seven gönül bâç istemez.
Saçlarına ak düşse de
Genç yaşında meç istemez.

RÛHUN GIDÂSI

Her canlı ona muhtaç, dünya güneşsiz olmaz
Rûhun gıdâsı sevgi, gönül sevgisiz dolmaz…

07/11/’16

RÜVEYDÂ

Nasıl oldu, düne kadar öyle ki
Ayrı iken, biz bir olduk Rüveydâ.
İyi günde, kötü günde vefâlı
Kendimizi, bir dost bildik Rüveydâ.

SEVİLMEZ Mİ HİÇ?

Cıcıl cıvıl öten kuşla birlikte
Ağaçtaki yaprak, sevilmez mi hiç?
Bize rızık veren Hak’kın emriyle
O kapkara toprak, sevilmez mi hiç?