Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Keşke bu kadar erken ölmese,'ölemeyecek kadar yaralı' olanlarımız.Ama her okunuşta sanki yeniden yazılıyor 'Hancerin Sapı'...
Sevdiğimiz kediler yaşlanıyor,hızarlar paydossuz çalışıyor,tarçın kokularının yerini artık kül kokuları alıyor...
Ama yine de yaşanıyor...(?)
Binlerce kez teşekkür....
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta