Hamit Atay Şiirleri - Şair Hamit Atay

İnsan Önce Kendine Dürüst Olmalı

Bir aynaya bakmalı arada sırada,
Kırık dökük değilse bile, buğuluysa da.
Sormalı: “Gerçekten kimim ben burada?”
İnsan önce kendine dürüst olmalı.

İsmini Kalbime Fısıldadım

İsmini kalbime fısıldadım…
Kimseler duymasın istedim,
Çünkü bazı adlar,
Sadece suskunlukta güzeldir,

Issızlığın Kıyısında

Bir yol var önümde, sonu görünmüyor,
Taşlı, sessiz, rüzgârla savrulmuş.
Yalnızlığın koynunda kaybolmuşum,
Issızlığın kıyısında durmuşum.

İstanbul Anılarım

İstanbul, bir zamanlar seninle kalbimde,
Bir başka dünyada, bir başka rüya gibi.
İstanbul, sokaklarında kaybolduğumuz günler,
Her köşede seninle bir hatıra, bir iz vardı.

İSTANBUL'DA ANILARIM

İstanbul’da anılarım var,
Her köşesinde bir iz,
Bir zamanlar seninle yürüdüğüm,
Boğaz’ın rüzgarıyla savrulmuş saçlarım,

stanbul’da Anılarım
Bir şehrin kalbine düştü adımlarım,
Taş sokaklarına gizledim sırlarımı,
Ey İstanbul, her köşende ben vardım,
Bir yanım hüzün, bir yanım yaralı.
Üsküdar sabahında umutla uyandım,

tanbul’da Ben

İstanbul’da ben, her köşe bir başka hüzün,
Sokakları, beni hatırlayan rüzgarla süzülen.
Galata'dan bakarım, her ev, her insan bir iz,
Bir zamanlar seninle yaşadım, şimdi yalnızım.

İstanbul, İstanbul Olalı

İstanbul, İstanbul olalı,
Bir başka güzellik sarmadı beni,
Her sokakta bir hatıra, bir anı,
Her köşe, seni anımsatan bir iz.

İşte Gidiyorum

İşte gidiyorum…
Ne bir çiçek kopardım bahçenden,
Ne de bir taş aldım bu yoldan hatıra diye.
Sadece adımlarım kaldı sana,

İstemem Seni

İstemem seni, yollar uzun,
Rüzgâr sert, sesin suskun.
Gözlerinde bir yabancı,
Ben değilim, o çok açık.