Hamdolsun Sultanım Şiiri - Kasım Kobakçı

Sunulan tüm lütuflara, hamdolsun Sultanım,
Şayet vardıysam, senin kereminle indim bu aleme,
En yüce ihsandır, sevdayı tatmak ve tadılmak,
Hazineyi yüklenenlere, dağıtma iradesi bağışla.
*
Varlığımın tek kaynağı, o sonsuz kudretin,
Nefesim dahi, ancak senin müsaadenledir,
Yokluktan varlığa, uzanan köprünün başı,
Esareti bitiren, o eşsiz şefkatindir.
*
Harlanan, dilsiz bir korun mevcut ya Efendim,
Zikreder ruhum zatını, hasretle ya Efendim,
Zerre zerre, dağılmışım ben özümde,
Dağ, ova, nehir buna delil sayılır, ya Efendim.
*
Küllerimden belirir gibi, izlerim gölgeni,
Savrulur fikrimin, o çaresiz kırıntıları,
Ufuklar tanıktır, çekilen bu ızdıraba,
İspat eder semanın, o mavisiz duvarları.
*
Sezerim şimdilerde, kainatın seni haykırdığını,
Sıyrılıp, kalabalıkların o gürültüsünden,
Adımlarım Hakikate, riya bulaştırmadan,
Bir muamma misali, fısıldar çözülen kilitler.
*
İdrak ederim, ne yaman histir, köz olup tükenmek,
Gel buyurunca, göçerim,
Fani bedeni, toprağa bırakıp gitmek,
Hükmüne, boyun eğerim.
*
Bir bilmecedir, canın o makamdan süzülmesi,
Basiretin açıksa, fark edersin o heybeti,
Şu fakir, muhabbetin tercümanıdır, ey aziz Dost,
İndir üzerime, vuslat namındaki o rahmeti.
*
Eriştir beni o ebedi huzura, bitir gurbeti,
Kafesinden uçsun artık, bu yorgun kuş,
Nihayete ersin, arafın o derin sızısı,
Lutfet kuluna, beklenen o mutlak kurtuluşu.