Çarkların gölgesinde daralmış, kanıyordum,
Zaman, ezberindeki tik takları sayarken.
Tutuşmuş hayallerden, ölüm gibi kaçarken,
Benliğin aynasında boğuldum sanıyordum.
İçime baktığımda hep, küllenmiş aşklar vardı;
Her biri, artık başka şiirlere gittiler.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta