insan yığını kalabalıklar
tren garından başlar yolculuklar
iriyarı bir adam köşeli taşları adımlar
başı öne eğik evvel de öyle idi
tam tamına bir çeyrek asır önceydi
kaba kumaş pantolonu siyah deri yeleği
değişmez kıyafeti bir de mütebessim çehresi
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
