Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Halil Dülgar; rıza-yı İlâhî umutlu bir şiir işçisi, bin bir esmayı okumaya talip bir tefekkür yolcusu, ağzındaki bir damla su ile Nemrud’un ateşini söndürme yolundaki karınca misali bir kalem ehli, fani dünyada baki sohbet müşterisi, bir damla su bir avuç toprak, dünya misafiri bir insan işte…
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!