Halepçe'de Elma Kokusu Şiiri - Kenan Adsaz

Halepçe,
kadim bir acıdır belleğimde;
anımsaması kanatır gönlümü,
çaresizliğidir
halkımın
ve dört parçada
kabuk tutmaz
yarası.

Siz,
elma kokusunda
tadılmış ölümü soludunuz;
biz Halepçe’yi
mezar diye anarken…

Sarıldı anneler
çocuklarına,
bir daha uyanmasın diye
ve o gün
ilk kez öğrendi çocuklar
ölümün kokusunu.

Koşar adım gelen kimyasal
Enfal’den arta kalan zehri
bıraktı avlulara;
kapı eşiklerinde
yarım kalmış ayakkabılarla
sustu evler.

Gökyüzü bile dayanamadı
o gün;
kuşlar uçmayı unutarak
düştü Halepçe’ye.

Canlanır gözümde...

Kucağında bebeğiyle
donup kalan bir annenin
susmayan bedduasıyla
sayıklarım hâlâ
o anın resmedilişini.

Bir nefeslik hayatın,
bir ömre yeten acıya
dönüştüğü yerde

susuyor zaman;

ve ölüm
ilk kez bu kadar sessiz,
bu kadar keskin kokuyor.

Ve zaman
o gün utandı kendinden;
hiçbir saat
bu kadar ağır,
bu kadar sessiz
susmamıştı ölümün yanında.