Kırıldı kanadım, sustu avazım,
Geçti bir ömür de bitmedi sızım.
Kışa esir düştü baharım, yazım,
Yollarda savrulan bir tozmuş gibi..
Sönsün içimdeki o eski yangın,
İnsan bazen çizer bazende bozar ama hep yaşadığını yazar ve kaderinde ki boşluğu dolduracak benzersiz bir mucize arar.
Her insan kendi romanında bir yolcudur bu hayatta. Düşe kalka kendi kaderinin baş rolünü oynar. Senaryosunun kendisinin kaleme aldığı bir roman. Hep mutluluğu yazar ve hep o mutlu pozu oynar/yaşar. Sonra acının biri/teki dokunduğunda ya sabır taşını oynar ya da isyan ateşini yakar.
Ve sonra çıkagelen benzersiz bir mucize...
YOL UZUN
Yol uzun, emek az
Emeksiz amel gönül, tuzsuz ekmeğe benzer.
Hayat boş bir rüya idi
Uyanmak için, nice bedeller ister.
Aşk bir pınar idi
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!