Ustalara Saygıyla Şiiri - Şerif Mengütemür

Ayağa düşeli beridir şiir,
Eline kalemi alan yazıyor.
Ne âşıkken ne ozanken ne şâir,
Filan fişman oğlu falan yazıyor.

İçine ettiler tek tek her şeyin;
Ölçü, uyak neyin değil ki deyin.
Ali, Veli, Ahmet, Hasan, Hüseyin,
Ayten, Elif, Müjgân, Nâlân yazıyor.

Ne uyum ne söz ne ilhâmı bilip,
Nesirle vezini süpürüp silip,
Ahkâm keser ses soluğu kesilip;
Doğrucu Davutlar yalan yazıyor.

Süzmelerin süzmek diye tâlimi,
Sütü bozuk câhil eler âlimi.
Zulmüne ortakken zorba, zâlimi;
Mazlûmun âhını alan yazıyor.

Kalmamışken tersi ile itmedik,
Çıkar için peşi sıra gitmedik.
Saçı sakalıyla, tüyü bitmedik
Yetimin hakkını çalan yazıyor.

Kınanıyor sınanınca her demde,
Yüzünü kızartmaz sû-i zan, zemde.
Başını yastığa koymadan hem de
Gaflet uykusuna dalan yazıyor.

Hatır hak getire kahveye, çaya;
Çırak mı var, kalfa mı var kim saya?
Saygı, hürmet rafa kalktı ustaya;
Sevgisize selâm salan yazıyor.

Dalkavuklar dallamanın yanlısı,
Saraya soytarı, delikanlısı...
İtibârsız şereflisi, şanlısı;
Talana uğratan talan yazıyor.

Şerif'in günbegün azalmak derdi,
Artmalı gerçeği haykıran merdi.
Sazlı sazsız maalesef nâmerdi,
Birkaç tane dürüst kalan yazıyor.

28 Aralık 2025
İzmir