Hak Şiiri - Dilaver Zülfikar Demir

Kapılar kapandı yüzüme, bir tek duam kaldı,
Herkes konuştu arkamdan, içimde sükût kaldı.

Suç dediler, gölge düştü alnımın aklığına,
Ben bildiğim yolda durdum, başımda vakar kaldı.

Mahkeme taş duvar gibi, insanı yoruyor,
Kalabalıklar içinde bir tek yalnızlık kaldı.

Dost dediklerim dağıldı rüzgârın önünde hep,
Elimi tutan olmadı, avucumda sabır kaldı.

Divane der: “Hak gecikse de dönermiş sahibine,”
Ben sadece Hakk’a yaslandım … gerisi laf kaldı.