Haho Şiiri - Emrah Erçin

​HAHO!
​Diyarbakır surları sanki göğsüme çökmüş,
Mardin’in taş sokakları uykularıma dökülmüş.
Ağrı Dağı’nın karı yüreğimde erimez,
Beynimin depremlerinde anılarım dirilmez.
Haho ki ne haho!
​Gözlerim nemli değil, birer dipsiz kuyu,
İçimde Karadeniz’in o bitmeyen hırçın suyu.
Fırtınam dinmiyor, dalgam durulmuyor,
Bu ağır enkazın altından sağ çıkılmıyor.
Haho ki ne haho!
​Dökülen her damla yaş, sanki birer kurşun,
Kader gelmiş karşıma, diyor ki: "Haydi, duruşun."
Sağa sola savrulmuş kalbimin kırıkları,
Boğazımda düğümlü koca şehrin çığlıkları.
Haho ki ne haho!
​Dağlara mı bağırayım, taşlara mı vurayım?
Yıkılan bu ömrün hesabını kimden sorayım?
Gözlerim kan çanağı, feryadım arşa dayanır,
İçimdeki bu yangın, hangi denizle söner sanılır?
Haho! Haho! Haho!
​