Hafsa Şiiri - Abdulkadir Zeybek

Yine uçar oldun uzak şehirlere Hafsa
Gökyüzünden kalma uzak renkli kuşaklara,
Senle uçan rüzgârlar getirsin yağmur dolu bulutları,
Yüceler yücesi sarmalasın meyus, dilhun kanatlarını Hafsa

Rüyama girersin şafağın geride kaldığı vakitlerde,
Göğe varan münis gülümsemelerinle Hafsa,
Adımım adımlarına değer yollarda çiçeklenir Hafsa,
gülümsediğini gören canım Feveranlaşır vakitlerde.

Papatyaların saklandığı kadim tarihlerden kalmasın
Hafsa,
Namütenahisin sen cennette gülümseten kuşlar gibi,
Gözbebeğin baharı hatırlatır yolda yürüyenlere,
Kanat seslerin umut verir darda kalanlara Hafsa.

Mukadderatsın sen her iç çekişimin ardındaki Hamd.
Kim bilir şimdi hangi semalar yeşeriyor Sesinden,
Hangi amiyane, adımlara ışık oluyorsun,
Daldan düşen hangi kanatlara diğerkam Oluyorsun Hafsa.

Payidardır sen ve gamzen içerimde Hafsam,
Şu sînemde beklenen tek gülsün Hafsam,
Uzak ufuklardan gözlemlenen temaşasın Hafsam,
Kanatlan uzaklarda, sonra gel gülümse semamda Hafsam.

(Hafsa, şairin doğmamış kızı)