Hayalin düştüğü zaman gözlerime,
İçimde bir şehir uyanıyor, sessizce.
Soğuk gecenin koynunda, üşüyorken sokaklar,
Uykusundan uyanmıştı yalnızlığım, kan ter içinde.
Bedenim kocaman bir hapishane, tek mahkûm ise, sen.
Bir mahkûma kaptırmışım, tüm özgürlüğümü, ben.
Zaman, azgın bir nehir, alıp götürüyor her şeyimi,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta