&&& Maphus Damlarında Garip Çocuklar.! &&&

• 

  Güner Hacısalihoğlu

  Kanayan bir toplumsal yaramız ne yazık ki...
  
  Ne kadar üzülsek de içimiz acısa da elden pek bir şey gelmiyor.
  
  Gönlünüze emeğinize sağlık Mahmut Bey...Kutluyorum..
  
  Selam ve Saygımla..

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  Mine Kul

  Toplumun kanayan yarasına parmak basmışsınız, her şeyin başı sevgi çocuklar o sevgiyi sıcaklığı evlerinde bulamayınca dışarıya atıyorlar kendilerini türlü tuzaklara düşüyorlar, sonra o paralarda kurtarmıyor çocukları iş işten geçmiş oluyor, Rabbim korusun kollasın evlatlarımızı iyi insanlarla karşılaştırsın dilerim...
  Emeğinize yüreğinize sağlık, saygılar...

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  Canan Ereren

  Çalışan anne babaların çocuk manzaralı dizelere hüznüyle yansımış,harikulade bir anlatım gerçekler acı olsa da,yüreğinize sağlık değerli okul arkadaşım,nicelerine. Sakarya'dan selamlar

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  Muhammet Çal

  Kaleminize yüreğinize sağlık üstat. Yine bir birinden güzel ve harika dizelerle toplumun kanayan yarası olan önemli bir konuya değinerek ve de harika bir üslup ve anlatımla kaleme alıp satırlara bakış nakış işlemişsiniz. Ne yazık ki toplumumuzdaki kültürel eksiklik mi diyelim veya ailelerin yaşamış olduğu yokluk psikolojisinden midir, herkeste aşırı kazanma hırsı geridekilere mal mülk bırakma gayreti ister istemez farkında olmadan anne babayla çocukların arasında kocaman bir uçurum oluşturuyor.Hep kazanma peşinde koşarken asıl değerlerimizi kaybediyoruz farkında olmadan. Geleceğin teminatı olan çocuklarımıza yeterince ilgi, alaka, sevgi ve zaman ayıramadığımız için maalesef ileride kendine öz güveni olmayan, bencil ve her şeyi parayla çözebileceğine inanan çocuklar yetiştiriyoruz.Sevgi nedir bilmeyen merhamet duygusu olmayan paralı robotlar üretir olduk. Kimi çocuklarımız sahipsizlik ve kendini yetersiz görmeleri nedeniyle , kendilerini toplumda ispat etmek ve varlıklarını hissettirmek için esrar ve eroin gibi kötü alışkanlıklara müptela olup bir yıldız gibi kayıp gidiyor. Çocuklar ve hatta insan doğası da çiçek gibidir. İlgiyle, sevgiyle ve şefkatle yaklaşılmış olsa kökleri güçlü, yaprakları sağlam dimdik her türlü etkiye karşı dirençli olabilirlerdi.İlgi ve sevgiden mahrum edilmemeli geleceğin mirasçıları.Emeğinize kaleminize yüreğinize sağlık. Saygılar

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz
• 

  Bülent Baysal

  Ne acıdır ekmek uğruna analar babalar çalışınca çilesi de derdi de o garip çocuklara kalıyor... Her türlü tuzağa yem gibi hayatı tanımadan hayatın çarkında yok olmaya aday uyuşturucu batağı ki bu son zamanlarda dünyanın en büyük sorunu, ailelerin baş belası... Körpe canları tuzağına düşürüp hayatlarını çalıyor... Toplumun kanayan yarasına ayna olan kaleminize sağlık Mücahit bey... Sevgi ve Saygımla.

  Devamını Göster

  • 0
  • 0

  Cevap Yaz

TÜM YORUMLAR (8)