Ona gitme diyordu Hüseyinin anası,
Dağlar kadar büyüktü,dertli ananın yası...
Zeynep Gelin eliyle çıkını bağlıyordu,
Bir yandan sessiz sessiz,hıçkırıp ağlıyordu...
Pınar pınar akardı,buğulu yaşlı gözler;
Ben sana mecburum bilemezsin
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.
Devamını Oku
Adını mıh gibi aklımda tutuyorum
Büyüdükçe büyüyor gözlerin
Ben sana mecburum bilemezsin
İçimi seninle ısıtıyorum.




İnsanların çektiği; yokluk,acı ve hasret,
Bu yolların sonunda,hep gurbet var,hep gurbet...
çok güzeldi...
saygılarımla
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta