Gün doğmasa hiç artık
Akşamın gölgesi üzerimde kalsa hep,
Uyuyan denizi gıdıklayan gemicinin feneri
Hep yansa.
Yıldızlar, fal baksa bana,
Doğmasa işte güneş inadına
Doğmasa.
Anlat bize yürüyüşün güzelliğini
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
Devamını Oku
koşunun rüzgarını, köpüren yeleyi
toynakların kızgın kıvılcımlarını
Kişneyen bir tayın sevincini anlat
öfkeyi ve sağırındaki mahmuz yarasını
'.....Aslında ben geceleri severim, gündüzlere nispeten. Geceler daha yakındır hep kendime söyleyip inandığım yalanlarıma. Ve hep geceleri kazanmış, gün doğuşuyla kaybetmişimdir kazanımlarımı. Özellikle yağmurla sıvanmış geceler daha bir özeldir. Bana yanımdayken elini tutamadığım sevgilileri hatırlatır, bazen iliğime kadar her anımı benden alanları. Herbiri birbirinin ardından batarlar. Güneşler doğa dursun ben gecelere hayran, gecelere özlem yaşarım. Umutsuzca beklerim doğan bir güneş olsunki, batamasın birdaha. Kaçamayım karanlıklarıma....''' Karanlıklar daha yakındır ruhuma... Onlar ki yalaka onlar ki dalkavuk. Karanlıklardır görmek istemediğini görmek istediğin şekilde gösteren. Hiç gözükmek istemediğin zaman seni en derinine gizleyen. Severim geceyi , gündüze nispeten!
Saygılarımla
İbrahim Tolga Özsoy
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta