Güneş Batmak Üzere Şiiri - Ahmet Çiçek

Güneş batmak üzere,
İstanbul ve ben karanlıklar içinde
Bağışla beni gülüm, çölümdeki son diken
Bir şey var içerimde yüreğimde kopan
Senin o nur yüzün mü Yusuf’u yakan

Güneş batmak üzere,
Beyaz bir gül taşırsın avuçlarında
Bense yine siyahlar içinde mahrum
Bense yine o cellat gözlerine mahkum
Sonra bir dağ başı olur ellerin zindan kokan