sebepsiz gidişinin temeli ayrılığa öfkemdir,
zulmün hediyelik korkularındı pusu atmışken bana,
duyguların da coşmazdı, sessizlik tohumları sözüm ona,
kelime oyunların bensiz asılmış ufkuna,
geçmişim sineme esaret hastalık gibi...
beni dinlemeden mi...bekle gülme desem.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta