Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Yalnızlığımı ıslaklığa astım
Güneş vurur da kurur diye.
Issızlığın ortasında..
Renklerin son ışığında..
Son yaprağın tutunuşunda..
Aklımdaki seni de..

Beni anlamalısın
Bağ bozumunu yaşıyor yüreğim
Seni göremem.

Bulamazsan beni
Beklediğin yerde

Yok saysan da hüsranı
Desen de adam sende
Ukte olmuş oturur
Nasırlı yüreğinde.

Görevler sırasıyla

Selam verip selam alan
Duygusuyla hayat bulan
Dizesine kurban olan
Şiirlerde bulun beni

Mevsim, mevsim hevesiyle

bazen çözer insan kendini,
kaybettiklerine gönlünü sarar.
olmayan hayalleri geldikçe aklına,
zamanın gidişine yanar.
ummadığı yerden geleni,
karşılarcasına yeniden;

Duydun mu!
Zap suyunun iki yakasını
İnce bir tel birleştiriyormuş.
İnsanlar kendini taşıyorken..
Cambaza taş çıkartıyormuş.
Üstelik de her gelen vekili..

beden atlaslara bürünse
takıp takıştırsa inciyi yüzler
neşe en gösterişli koltuğa kurulsa
vicdan yakışmadı diyorsa
lazım değil! istemem

kibar kibar konuşmazsan
hüküm verirler
köylü diye
pabucunda çamur varsa
küçümserler
köylü diye

Güneşe hasretlerin büyülü ışığısın
sonuçlara sıkışan kaderin parmağısın
ömürden ömür çalan ölümün uşağısın
sen yanacaksın diye ömür ü yaktın KÖMÜR

Karanlık dehlizlerde damarda akan kansın

sevgilerin sıcacık açılan kucağında, bir çağrı
uzaklığındaki selamları,doyasıya yaşadı yürekler.
‘’gel’’ diyene gittiler…’’git’’ diyene de gittiler.
menfaatsiz, karşılıksız verildi istenmeden istemeler.
yer sofrasının diz çöküşlerinde,yan yana paylaşıldı
saç sobasına yakışan kestaneler.