Gülden Işık Şiirleri - Şair Gülden Işık

Ye iç bedavadan
Kır dök havadan
Aşır aşırabildiğin kadar
Eğer vicdan taşımıyorsan

1973

Zonguldak,saçlarımın tellerindesin.
güneşinle yaktığın,
yağmurunla ıslattığın,
şimdi de kar yağdırdığın zamanlarımdasın.
ağırlığın ağrıtsa da başımı;
ışığıyla kör olduğum tacımsın.

NE ANLAMI KALIRKİ
yanıldım işte…
yanıldım!
yanılamaz mıyım?

döndüm…dolaştım… gerçeğime geldim

işte bu tek doğrudur; gözümüz kör bakıyor
anlamadan dinleyen öğrenmiş sayılmakta.
işte bu tek doğrudur; yalan alkışlanıyor
dinine imanına karışan sayılmakta.

mühürlenen akıllar uyanmalı şafağa

Afallama!
Yalpalama!
Şaşırma!
Açılımın, açılmamasına
Suskun kalma!
Ne olduğunu bilmediğin..

Yürekte acının buruk nağmeleri,
Yüzümde kederli anı çizgileri,
Seslendim zamana belki duyar diye,
İnatla kurdurdu duran saatleri.

2006

Umut duraklarında
Bıkmadan beklenildi
Özlemin yollarında
Koşarak dinlenildi.

Sabır ''tamam'' dese de

Zonguldakın karasında
kayıp ettim yeşilimi
yerin altı ekmek derken
duman boğdu nefesimi

Zonguldakın karasında

sevgilerin sıcacık açılan kucağında, bir çağrı
uzaklığındaki selamları,doyasıya yaşadı yürekler.
‘’gel’’ diyene gittiler…’’git’’ diyene de gittiler.
menfaatsiz, karşılıksız verildi istenmeden istemeler.
yer sofrasının diz çöküşlerinde,yan yana paylaşıldı
saç sobasına yakışan kestaneler.

burda özgür bacalar
nere baksan tütüyor
sisle duman arası
şehre kafa tutuyor

ne etsinmiş çöpünü