Gülay Şiiri - Sinan Bayram

Gecenin bağrında bir gül açtı, adı Gülay,
Yüzünde asılı kalmış, o bin yıllık dolunay.
Hangi bahçeden çaldın bu mahzun kokuyu?
Ki uykularımda böldün, o derin korkuyu.

Adın geçerken içimden, bir gül yaprağı titrer,
Sanki gökyüzü eğilir, yeryüzüne şükreder.
Sen ki; dikenler içinde bir şefkat sızısı,
Alnıma yazılmışsın, en güzel ömür yazısı.

Gülüşün güllere müjde, bakışın aya davet,
Sende bulur bu gönül, en son ve sonsuz hayret.
Gecenin siyahına nakşedilen bir beyazdır yüzün,
Seninle dağılır gider, içimdeki o kör hüzün.

Ey Gülay! Güllerin şahı, ayların en parlağı,
Söndürme kalbimdeki bu yanar dağ ateşi, dağı...
Sen varken ne hazan gelir, ne de güneş batar,
Bu can, her nefesinde senin isminle atar.

Sinan Bayram