yeryüzündeki tenha
kalabalıkları yaşıyorum
bu akşam yalnızlığında
bu akşam dumanlı odalarda
uyuyamıyor canlar
perde aralıklarında
sızan ışıklar buğulu
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




anlıyor musun sevgilim
beynimde örülen ten kokun
çözülmedi henüz
dağların gizemli kuytularında
geçen çocukluğumda
gerilla oldum kimi kez
..
imgeler bir harika ...
arıyorum seni kentinde bilinmez sokaklarının bilinmez kapı numaralarında seni arıyorum tebrik
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta