Gösteriş Şiiri - Seyrani Göl

Nedir bu insanların
kendini başkasına gösterme telaşı?

Bir yüz,
neden başka gözlerde güzelleşmek ister;
bir insan,
neden kendinden çok
başkalarının bakışında yaşar?

Parlayan saatler,
markalı elbiseler,
ışıl ışıl arabalar…

Hepsi konuşur insan adına;
ama hiçbiri
onun yerine susamaz
gece olduğunda.

Kimi servetini sergiler,
kimi makamını,
kimi yüzündeki güzelliği…

Oysa kibir,
altın bir çerçeveye konulmuş
eski bir aynadır;
insana kendini gösterir,
ama içini göstermez.

Bir gün ışıklar söner.
Kalabalık dağılır.
Kapılar kapanır.
İnsan,
kendi sessizliğiyle baş başa kalır.
İşte o zaman
gösterdiğiyle değil,
sakladığıyla yüzleşir.

Ne garip…
İnsan, insanların gözüne girmek için
ömrünü harcar;
oysa Allah
kalabalığa değil,
kalbe bakar.

Bir elin verdiği sadaka,
kimsenin görmediği bir iyilik,
gecenin içinde edilen
sessiz bir dua…
Bazen bütün gösterişlerden
daha parlaktır.

İnsan kendini
ne kadar yüksek gösterirse göstersin,
Allah karşısında
hep aynı yerden başlar:
Bir avuç toprak,
bir nefes,
bir emanet.
Gösteriş dünyaya yakışır;
hakikat ise
sessizdir.
S.GÖL